Hodowanie pokarmu dla rosiczki

Rosiczka, co oczywiste, jest rośliną owadożerną, zatem hodowca powinien dostarczać jej regularnie świeżego pokarmu zwierzęcego. Większość ogrodników w tym celu zakłada dodatkowo hodowlę owadów przeznaczonych do dokarmiania rosiczek. Najpopularniejszym (i najłatwiejszym do hodowli) gatunkiem owada jest drosophila melanogaster czyli pospolita muszka owocówka. Oczywiście można ją spotkać powszechnie na co dzień żerującą na naszych owocach czy resztkach słodyczy lub napojów, zwykle owady te są tak zajęte żerowaniem, że pozwalają się łatwo chwytać bez konieczności ich uśmiercania (pokarm dla rosiczki powinien być żywy na tyle, by się ruszać, inaczej roślina nie zacznie wydzielać enzymów niezbędnych do strawienia pokarmu). Jednak znacznie łatwiejsze i pewniejsze niż zdawanie się na przypadek (i bardziej higieniczne niż zostawianie wszędzie wokół brudnych naczyń czy butelek po napojach) jest prowadzenie regularnej hodowli muszek owocówek. Jest to niezwykle proste, tanie i nie wymagające, możliwe nawet w warunkach domowych. Wystarczy w tym celu umieścić na dnie czystej, zdezynfekowanej (na wypadek obecności zarodników pleśni) butelki pożywkę w postaci kawałków słodkiego owocu, na przykład jabłka. Następnie butelkę należy wystawić na zewnątrz tak, aby do środka złowiło się kilka osobników muszki owocówki. Gdy tak się stanie, należy zatknąć butelkę szczelnie kawałkiem waty i czekać aż uwięzione w środku osobniki zaczną się rozmnażać. Możemy otrzymać nawet do pięćdziesięciu sztuk młodych osobników na jeden cykl rozrodczy, który powtarza się zwykle co dwanaście dni. Ważne jest aby nie dopuszczać do zdychania muszek ze starości wewnątrz butelki, należy je regularnie usuwać. W tym celu, aby wydobyć je z butelki tak, aby pozostałe nie wyleciały, wystarczy owinąć butelkę ścierką i przystawić do jej wylotu drugą butelkę. Muszki przelecą do drugiej butelki, w kierunku światła. Gdy w butelce znajdzie się odpowiednia porcja muszek, możemy zakryć wyloty obu butelek.

Tagi: , , , , ,
Zobacz więcej

Rosiczka okrągłolistna

Rosiczka okrągłolistna (łac.: Drosera rotundifolia) to podobnie jak wszystkie rośliny z rodziny rosiczkowatych, roślina owadożerna. Jest to roślina wieloletnia, niewielkich rozmiarów, o wysokości od pięciu do dwudziestu centymetrów. W stanie naturalnym występuje dziko na terenie całej Europy, Azji oraz Ameryki Północnej. W Polsce można ją spotkać głównie na torfowiskach, wrzosowiskach, bagnach, wilgotnych borach, brzegach jezior obfitych w owady. Jednakże ze względu na swoje walory ozdobne i lecznicze zdarza się, że rosiczka okrągłolistna występuje też jako okaz hodowlany w ogrodnictwie. Liście tej rośliny (okrągłe, jak sama nazwa wskazuje, na długich ogonkach) zebrane są w rozetę, charakteryzują się niezwykle ozdobnym, czerwonawym odcieniem. Kwiaty rosiczki okrągłolistnej są małe, niepozorne, barwy białej, w środku posiadają czerwone pręciki. Czas kwitnienia w naszym klimacie to okres od lipca do sierpnia. Owoce rośliny wytwarzają w formie trzykomorowej torebki. Owadożerność to dla rosiczki sposób na rekompensatę braków azotu, w który ubogie są gleby torfowisk. Bogate w proteiny ciało owada jest w procesie trawienia (pod wpływem kwasu mrówkowego HCOOH), rozkładane na ciecz bogatą w związki azotu. Rosiczka znana była od dawna jako roślina o szczególnym zastosowaniu w medycynie i ziołolecznictwie. Dzięki zawartości w jej liściach glikozydów, choliny i związków cyjanogennych wywar z rosiczki ma działanie przeciwbólowe. W medycynie ludowej stosowano niegdyś powszechnie nalewkę sporządzoną z liści rosiczki, Specyfik ten miał łagodzić dolegliwości chorób kobiecych. Ponadto na ból zębów stosowano płukankę z ziela tej rośliny, zaś napary z jej liści miały leczyć bóle oczu, bóle głowy, choroby żołądka i serca. Kwiaty rosiczki niegdyś wysuszano i palono zamiast tytoniu. Według dawnych wierzeń wianki z tego ziela zakopane w izbach mieszkalnych i pomieszczeniach gospodarczych były najlepszą ochroną przed złymi duchami i chroniły przed działaniem rzucanych złych uroków. Dzisiaj rosiczka okrągłolistna jest po prostu rośliną objętą w Polsce ścisłą ochroną, ale też coraz popularniejszym okazem hodowlanym w ogrodnictwie.

Tagi: , , , ,
Zobacz więcej

Płot sztachetowy, myśliwski, pastwiskowy i drewniany

Płot sztachetowy

Popularny płot sztachetowy można kupić w postaci gotowych elementów różnej wysokości, razem z gotowymi słupkami. W celu ochrony przed zbyt szybkim gniciem słupki należy kilkakrotnie impregnować środkami ochronnymi. Na glebach ilastych lub zbyt wilgotnych zaleca się uprzednio wykopane dołki pod słupki wypełnić żwirem lub tłuczniem. Aby poprawnie ustawić płot, należy wyznaczyć jego przebieg za pomocą napiętego sznura, a odstępy pomiędzy słupkami wymierzyć calówkę lub taśmą mierniczą i zaznaczyć na gruncie. Dołki na słupki kopiemy w obrębie działki, a zewnętrzna linia elementów płotu musi się pokrywać z granicą działki. Po wykopaniu wszystkich dołków umieszczamy w nich słupki narożne dokładnie pionowo (za pomocą poziomnicy), przysypujemy ziemią i dobrze ją ubijamy. Następne słupki stawiamy wzdłuż sznura rozpiętego przy samej ziemi. Jednakową wysokość słupków utrzymujemy według drugiego sznura, rozpiętego na górnych końcach słupków narożnych. Wszystkie słupki muszą być osadzone pionowo. Do umocowanych w ten sposób słupków przybijamy pozostałe elementy płotu. Lepsze od słupków drewnianych są słupki betonowe, które można kupić w różnych wymiarach. W celu zamocowania pozostałych elementów płotu słupki zaopatrzone są w dwie szczeliny. Odległość pomiędzy szczelinami musi się zgadzać z rozstawem łat, które będą przyśrubowane do płaskowników. Do słupków betonowych, które nie mają szczelin, łaty przytwierdza się za pomocą specjalnie wygiętych płaskowników. Wszystkie metalowe elementy płotu należy przed montażem starannie, ze wszystkich stron zabezpieczyć przed korozją (przez pociągnięcie minią ołowianą), a następnie pokrycie farbą zabezpieczającą. Płoty drewniane należy co 2-3 lata malować środkami impregnującymi. Najlepiej robić to jesienią, aby zdążyły zaniknąć fitotoksyczne właściwości środków ochrony drewna.

Płoty myśliwskie i pastwiskowe

Płoty myśliwskie są znacznie mniej efektowne niż płot sztachetowy oraz są mniej praktyczne. Ponieważ sztachety tworzą tutaj rodzaj kraty, można łatwo wspinać się przez taki płot, a małe naprawy są utrudnione. Inny prosty płot, tzw. pastwiskowy, możemy wykonać z żerdzi. W miejsce przęseł przybijamy od słupka do słupka żerdzie. Zużycie stosunkowo grubego materiału jest znaczne. Płoty tego typu sprawiają wrażenie rustykalne. Najbardziej nadają się do ogradzania
działek wypoczynkowych na terenach leśnych.

Płoty drewniane

Z wielu względów drewno jest dobrym materiałem do budowy ogrodzeń. Przede wszystkim jest łatwe do obróbki, dzięki czemu każdy z nas może sam drewniany płot zbudować lub przynajmniej go postawić. Ponadto najbardziej harmonizuje z typowo leśnym lub wiejskim, niemalże baśniowo – sielankowo – arkadyjskim otoczeniem i nie rzuca się w oczy; tej zalety nie powinno się oczywiście niweczyć przez malowanie tego ogrodzenia krzyczącymi farbami. Zasadniczą, ale ważną, wadę drewna, tj. jego małą odporność na działanie czynników klimatycznych, można wyeliminować w znacznym stopniu przez
odpowiednią impregnację. Najbardziej narażoną na niszczenie częścią płotu są słupki, można więc je wykonać z betonu. Nie powinny one jednak być zbyt masywne. Trwałość słupków drewnianych można zwiększyć, gdy zamiast zakopywania w ziemię, umieści się je na betonowych cokolikach.

Tagi: , , , ,
Zobacz więcej