Układanie ścieżki

Ścieżki pełnią w ogrodzie praktyczne zadanie służąc równocześnie jako element ozdobny. Szczególnie starannie należy ułożyć dojście od ulicu do domu. Ważne, aby bez względu na pogodę można było nią przejść i aby po większym deszczu szybko obsychała. Drogę dojściową projektujemy, jeśli to możliwe, nie przez środek ogrodu przed domem, lecz z boku. W ten sposób łatwiej zaprojektować i zagospodarować powierzchnię przed domem. Najbardziej stabilna będzie ścieżka z płytek z kamieni naturalnych lub sztucznych. Kto potrafi sam zrobić płytki z betonu lub z wypłukiwanego betonu, będzie miał tani materiał do wyłożenia ścieżki. Odpowiednia wielkość płytek to 50 x 50 cm. Płytki z naturalnych kamieni przeznaczone na główną ścieżkę powinny być tylko obłupane lub obcięte na gładko.

Układanie ścieżki

Kształt ścieżki ma być regularny, czy też nieregularny. Ścieżki spacerowe w ogrodzie są zazwyczaj mniej obciążone, wystarczy więc pod płytki umocnienie z piasku grubości 5 cm. Dotyczy to również świeżo usypanych ścieżek, aby późniejsze osiadanie gleby można było łatwo poprawić. Przy płytkach grubości 5 cm trzeba podkład pod ścieżkę pogłębić na 10 cm. Na ciężkich, wilgotnych glebach konieczne jest odwodnienie, a przede wszystkim podwójny podkład ze szlaki lub szutru. Będziemy więc mieli do czynienia z całkowitą wymianą podłoża na głębokość 17-20 cm. Na spód daje się 5-6 cm warstwę gruboziarnistą, a na nią 2-3 cm grubości z materiału gładkiego. Następnie sypie się podkład piaskowy, na którym układamy pojedynczo płytki uważając, aby były dobrze ubite i aby leżały równo całą powierzchnią i ściśle na warstwie piasku. W miejscach do siedzenia i gdy mamy wyższe wymagania co do dróżki, powinniśmy zastosować zaprawę wapienną 4-5 cm grubości. Stosuje się to również koniecznie przy użyciu małych płytek, gdyż one łatwo się rozluźniają. Również i w tym przypadku cięższa gleba wymaga porowatego spodu. Jednorazowo rozprowadza się na podkładzie tyle zaprawy, aby można było położyć jedną płytkę. Szczelin wzdłuż drogi należy unikać. Każda płytka powinna na początku wystawać trochę wyżej, niż będzie później leżała. Przy pomocy baby lub młotka i zabezpieczającej płytkę położonej na niej deski uderzać tak, aby kontrolować poziome ułożenie, sprawdzając dodatkowo przyłożoną łatą i poziomicą. Jeżeli płytka została osadzona za głęboko, jeszcze raz trzeba ją wyciągnąć i dodać zaprawy na spód. Wąskie szczeliny można wypełnić piaskiem lub zaprawą cementową. Ścieżka od domu do ulicy lub do ogrodu powinna mieć spadek podłużny 0,51%. Jeśli ścieżka prowadzi wzdłuż domu, powinna na 1 m szerokości mieć boczny spadek 1 cm. W ten sposób po silnym deszczu woda nie podpłynie pod ściany lub do piwnicy. Na ogół wystarcza ścieżka 11,20 m szerokości. Świeżo położone płytki należy utrzymywać przez jakiś czas wilgotne i nie chodzić po nich, aby zyskały stabilność i trwałość. W trawniku kładzie się płytki bez podkładu. Odległość płyt powinna odpowiadać długości kroku, tzn. należy zachować odległości około 65 cm między środkiem pierwszej płyty i następnej. Nie trzeba ich dokładnie wpasowywać. Płytki nie większe niż 50 cm układamy tak, by wystawały ponad powierzchnię ziemi. Z biegiem czasu pod własnym ciężarem się zagłębią i będzie można bez przeszkody przejechać kosiarką ponad nimi.

Tagi: , ,
Zobacz więcej

Czego można oczekiwać od organizmów pożytecznych

Pożyteczne zwierzęta odżywiające się szkodnikami pomagają w zapobieganiu masowym pojawianiu się tych szkodników. Nie można jednak wiązać z nimi przesadnych oczekiwań. Często sprzymierzeńcy ci pojawiają się w większej ilości dopiero wtedy, gdy szkodniki już bardzo rozmnożyły się i spowodowały duże straty, a tego chcielibyśmy właśnie uniknąć. Ptaki nie odróżniają szkodliwych i pożytecznych owadów. Trzeba jednak wziąć pod uwagę i to, że większość ich pożywienia to owady szkodliwe. Naszym zadaniem jest ochrona i ułatwienie życia pożytecznym organizmom. W tym właśnie celu powinniśmy używać preparatów ochrony roślin bezpiecznych dla nich. Ptaki śpiewające, zwłaszcza sikorki, zięby, trznadle, kopciuszki, rudziki oczyszczają ogród zjadając szkodniki. Pamiętajmy więc, że większą mamy z nich korzyść niż straty. Biedronki, 0,11 cm wielkości chrząszcze o kształcie półkuli są wszędzie rozpowszechnione, zarówno biedronka siedmiokropka, jak i biedronka dwukropka. Owady dorosłe, a szczególnie ich larwy zżerają dziennie około 100 sztuk mszyc i tarczników. Złotookowate to na 2 cm długie owady o oczach złotozielonych (złotook). Skrzydła zielone przezroczyste, czułki długie, cienkie, jaja na długich stylikach (łodyżkach). Wylęgłe larwy są niezwykle żarłoczne, odżywiają się głównie mszycami, mączlikami i roztoczami. Podobne do os, około 1,3 cm długie bzygowate najczęściej zabarwione jaskrawo-czarno-żółto, bzyczą w czasie lotu, mogą zawisać prawie nieruchomo w powietrzu. Ich larwy podobne do pijawek są pożyteczne, gdyż zjadają mszyce. Gdy na wiosnę mszyce pojawią się licznie na drzewach i krzewach, to larwy te mogą powstrzymać masowe ich rozmnożenie. Gąsienicznikowałe pasożytują na różnych gąsienicach na polach roślin kapustnych. Pasożytują również na szkodliwych śmietkach zarówno kapuścianej, marchwiance, jak cebulowej. Nie można jednak zdać się wyłącznie na ich działanie. Również drapieżne biegaczowate, drapieżne roztocze i pająki są ważnymi przeciwnikami owadów szkodliwych i roztoczy. Ropuchy i jeże uwalniają ogród od ślimaków i równonogów. Jeże tępią również owady glebowe i myszy. Dużą część pożywienia kretów stanowią szkodniki glebowe, z tej racji nie wolno ich zabijać, a tylko odstraszać i przepędzać, gdy za bardzo nam przeszkadzają. Inne zwierzęta pożyteczne to: ryjówki (sorki), jaszczurki, łasice, nietoperze, kosy, szpaki, dzięcioły, wrony i wiele innych. Również i one nie odróżniają owadów pożytecznych od szkodliwych i powodują pewne szkody. Poza tym należy zdać sobie sprawę z faktu, że nie wszystkie szkodniki roślin mają odpowiednich naturalnych wrogów. Również wśród bakterii, niższych grzybów, wirusów i pasożytniczych pierwotniaków istnieją organizmy niszczące szkodniki roślin, jednak ta dziedzina jest wciąż jeszcze niedostatecznie zbadana. W glebach bogatych w próchnicę uśmiercają szkodniki mikroskopijne grzyby owadobójcze i nicienie – pasożyty owadów. Dzięki opracowaniu przemysłowej produkcji bakterii Bacillus thuringiensis można szkodliwe gąsienice zwalczać biologicznym preparatem. Można wymienić tu również stosowane już sposoby samoregulacji poprzez wykładanie pułapek chwytnych z wabiącym samce atraktantem (środkiem zwabiającym), przez co dochodzi do ograniczenia masowego rozmnażania szkodników. Biologiczne sposoby zwalczania chorób roślin znajdują się jeszcze w okresie prób praktycznego stosowania. Wiele już w tej dziedzinie zrobiono i warto zainteresować się tą bezpieczną dla otoczenia metodą zwalczania szkodników. Aby osiągać lepsze wyniki uprawowe należy uprawiać odmiany odporne i stosować najbezpieczniejszą mechaniczną ochronę.

Tagi: , , ,
Zobacz więcej